از نردبان بالا می روم تا آسمان را بغل گیرم ، به پایین نگاه می کنم لرزان در پایین نردبان روی زمین میبینمش ساکت و منتظر که در این سرمای تنهایی به گرمای دستی مهمانش کنم.

دریغ که دستانم کوتاه است وتا به زمین رسم ،از(تنهایی)سرما زدستم رفته است .

 تن سردش را به اشکی گرم مهمان می کنم ولی دیگر از آسمان بالای سرم خبری نیست ....

نزدیکم بود و با نردبان دورش کردم.

 

"اگر به من حق انتخاب آسمان بالای سرم را می دادند من آسمان آبی تازه متولد شده ی صبحگاه را نقاشی می کردم "

وشما نیز انتخاب کنید

 کدام آسمان را دوست دارید از آن شما باشد؟ آسمان پرستاره ی شب،آسمان دلگیر ابری،آسمان رنگین غروب و....