نشسته است

دستانش با دانه های مروارید گونه ی تسبیح بازی می کند

همیشه لبخند بر لبانش جا دارد،

وگاهی به اجبار  گوشه نشین صورتش می شود.

آسمانِ نگاهش در آیینه ی آسمان می افتاد،

 آسمان از این رو آبی ست.

صبح که دستانش را به آسمان می برد،خورشید طلوع می کند

و به هنگام اشک ریزانش،آسمان با او هم نوا می شود.

به کنارش نشستم

آرامشی دارد که مرا وصف ناشدنی ست،

چرا که مست آن از هوش می روم و چند ساعتی را بر روی بالش پاهایش آرام می گیریم.و دیگر ...

     مادرم دوستت دارم که دوست داشتنی ترین فرشته ی زمینی

                      روزت مبارک فرشته ی من