شبی  را از هق هق گریه ای

خوابم نبرد

آسمان سیاه پوش بود،

        نمی دانم که بود، چه می گریست؟ !

صبح دم

       خورشید

چشمانش دریا بود

شنیدم

   در پس ابر،

خورشید

بر فراق ماهش در فردا

                    می گریست !

 و...

 زیبا بود.

دیده بودم که چندی پیش

زنی در کنار جوی آبی

  تکرار کنان

آب را می شست!!

انگار که وسواس داشت...

ناگاه سنگی به آب فتاد

آب نارام شد

زن هراسناک

تمامی آنچه شسته بود بر آب رفت

تلاشی بی فایده داشت...

و...

آب

رهایی یافت.

خروشان

از روزنی که سنگ هدیه کرده بود

بیرون می دوید

آزادیش را شادمان بود

زلال شده بود

و...

دست در دست آسمان به بالارفت.